Viogué, die in Stockholm katholiek missiewerk deed, vergiftigde Descartes omdat hij vreesde dat de radicale Cartesiaanse theologische ideeën de Zweedse koningin zouden kunnen beïnvloeden in haar katholieke bekering. Descartes was in 1649 aangezocht als privéleraar van de koningin.

Ebert verwerpt de sinds lang aangenomen doodsoorzaak na lezing van een brief van Descartes’ dokter Jan van Wullen. Hij had in de urine van Descartes namelijk bloed aangetroffen, iets wat volgens Ebert niet typisch is bij een longontsteking, maar wel bij een arseenvergiftiging.