’ Bijna tien jaar lang had ik het voorrecht en het genoegen Luigi Padovese te kennen, eerst als professor en later als vriend. Zijn dood raakt mij persoonlijk en waarschijnlijk zou het nu beter zijn te zwijgen. Dat zou evenwel tegen de wil van pater Padovese zelf zijn’.

’Als theoloog en een van de grootste Italiaanse experts in de patristiek was pater Luigi bijna ‘gedoemd’ om naar Turkije te trekken. Hij was een specialist van het vroege christendom en het lag daarom voor de hand dat hij ooit voor altijd naar die antieke oorden zou vertrekken. Hij bezat als academicus de nodige achtergrond om te aarden in een streek waar christenen een minderheid vormen. Het kon niet anders of hij zou worden opgemerkt. “De wortels van het christendom bevinden zich in Palestina”, zei professor Padovese vaak met de glimlach op de lippen, “maar de stam van de boom staat in Turkije.” Daarna laste hij een retorische pauze in om de geschokte gezichten van zijn nieuwe studenten op te nemen’.

’Pater Luigi was een geboren leraar, een talent dat voortkwam uit een grote wijsheid in combinatie met een oprechte nederigheid. Maar hij was ook ten volle overtuigd van zijn opdracht in Turkije. In 2006 werd in Trabzon de Italiaanse priester Andrea Santoro koelbloedig neergeschoten terwijl hij aan het bidden was. Na diens dood riep pater Luigi zelf op nog harder te werken aan de interreligieuze dialoog. De katholieke kerk mocht de handdoek niet in de ring gooien, vond hij’.

’Misschien wordt onze vrees bewaarheid en blijkt de dood van pater Padovese toch verbonden met religieuze of politieke motivaties. Laat ons hopen dat het niet klopt. Maar als het toch zo is, moeten we blijven wijzen op de bruggen die er hoe dan ook zijn tussen de verschillende religies. Niet alleen moeten we bruggen blijven creëren in landen waar wij, katholieken, in de minderheid zijn. We moeten ook bruggen slaan naar de minderheden in ons land en in Europa – een Europa dat de durf niet heeft voor zijn religieuze overtuigingen uit te komen. Ook minderheden bij ons hebben het recht hun geloof te beleven’.

’Pater Luigi heeft nooit een verwijtende vinger opgestoken. De jonge man die don Santoro vermoordde kon onmiddellijk op zijn vergiffenis rekenen. Ook nu heeft hij al lang zijn eigen moordenaar vergeven. Laten we de herinnering aan die man van dialoog in stand houden door te blijven geloven in de mogelijkheid van de dialoog’.