Dagelijks nieuws van Rorate op Facebook en Twitter

Voor het dagelijkse nieuws vanuit katholiek perspectief gaat u vanaf nu naar de Facebook-pagina of Twitter-account van Rorate. Daar delen we de meest interessante nieuwtjes van diverse Nederlandse, Vlaamse nieuwsbronnen. Van de berichten die nog op deze site verschijnen krijgt u - indien u geabonneerd bent - wekelijks een elektronische nieuwsbrief, in de nacht van zaterdag op zondag. Binnen afzienbare tijd zal deze pagina volledig worden herzien. 

Het ontstaan van de bisschoppensynode

Het ontstaan van de bisschoppensynode
ROME (KerkNet/VIS) - In Rome is het voorbije weekend de tiende bisschoppensynode van start gegaan. De Synode van de Bisschoppen is een permanent, raadgevend, maar niet wetgevend adviesorgaan dat op 15 september 1965 door Paus Paulus VI in het leven is geroepen.
Letterlijk komt het woord synode van het Griekse syn (samen) en hodos (straat of weg) en betekent het samen komen. Het is een religieuze bijeenkomst waarin bisschoppen, verzameld rond en met de Heilige Vader, de kans hebben om met elkaar te overleggen en informatie en ervaringen uit te wisselen met het oog op pastorale oplossingen, die een universele toepassing en geldigheid hebben.

Volgens de persdienst van het Vaticaan kan men een Bisschoppensynode nog het best omschrijven als een bijeenkomst van bisschoppen die het katholieke episcopaat vertegenwoordigen en die de taak hebben de paus te helpen bij het bestuur van de universele Kerk, door hem met raad en daad bij te staan. De huidige paus, Joannes Paulus II, ziet deze Bisschoppensynode vooral als een uitdrukking van de collegialiteit onder de bisschoppen.

Het idee van een bisschoppensynode is relatief nieuw, maar kwam zeker niet uit de lucht vallen. Een aardige bijkomstigheid is dat de idee zelfs een beetje vanuit de Lage Landen, en met name door kardinaal Bernardus Alfrink, geïnspireerd is.

De eerste die de idee opperde was kardinaal Oddi, de apostolische pro-nuntius in de Verenigde Arabische Republiek (Egypte). Hij formuleerde op 5 november 1959 het voorstel een centraal beleidsorgaan voor de katholieke Kerk op te richten. Dat orgaan zou enkel "raadgevend" zijn. Oddi meende dat zo'n permanent overlegorgaan, naast de congregaties, onontbeerlijk is. Zelfs vatte hij dit idee op als een soort "miniconcilie".

Op 22 december 1959 stelde de Nederlandse kardinaal Bernardus Alfrink, die op dat ogenbik aartsbisschop van Utrecht was, dat het bestuur van de universele Kerk bij recht wordt uitgeoefend door het college van bisschoppen met de paus aan het hoofd daarvan. "Daaruit volgt dat de zorg voor de universele Kerk de verantwoordelijkheid is van iedere bisschop apart en tevens - in een andere betekenis - dat alle bisschoppen deelhebben aan het bestuur van de wereldkerk". Volgens de Nederlandse kardinaal kon deze taak niet verwezenlijkt worden door eenvoudigweg een nieuw oecumenische concilie samen te roepen, maar moesten er nieuwe instellingen in het leven geroepen worden. Daarbij suggereerde hij dat een mogelijke oplossing kon geboden worden door "een permanent concilie van gespecialiseerde bisschoppen, die door de Kerk worden aangesteld en die zelfs een wetgevende bevoegdheid zouden kunnen hebben in eenheid met de paus en de kardinalen van de Romeinse Curie".

Dat concept werd uiteindelijk opgenomen door de aartsbisschop van Milaan, paus Paulus VI, die in een herdenkingstoespraak voor de pas overleden paus Johannes XXIII verwees naar de samenwerking van het episcopaat. Die samenwerking kreeg volgens hem nog onvoldoende gestalte in het bestuur van de wereldkerk. Ook na zijn verkiezing als paus Paulus VII bleef hij trouw aan dat concept van de eenheid van de bisschoppen en de zetel van Petrus bij het beheer van de universele Kerk. Hij herhaalde dat ook tijdens een voordracht tot de Romeinse Curie, op 21 september 1963, bij de opening van de tweede sessie van het Tweede Vaticaans Concilie (29 september 1963) en bij de sluiting van de tweede sessie (4 december 1963). Bij de start van de laatste sessie van het Tweede Vaticaans Concilie, op 14 september 1965, maakte de paus zijn intentie duidelijk om een bisschoppensynode op te richten, waarvan de leden grotendeels door de bisschoppenconferenties zouden benoemd worden - met goedkeuring van de paus - en waarvan de bijeenkomsten door de paus zouden samengeroepen worden "overeenkomstig de noden van de wereldkerk".

Op 15 september 1965 werd dan uiteindelijk bij het begin van de 128ste algemene vergadering door bisschop Pericle Felici, de algemene secretaris van het concilie, het Motu Proprio Apostolica Sollicitudo afgekondigd waarmee de Synode van Bisschoppen officieel werd ingesteld.
 
 

 

Rorate Zoeken