Dagelijks nieuws van Rorate op Face­book en Twit­ter

Voor het dagelijkse nieuws vanuit katholiek per­spec­tief gaat u vanaf nu naar de Facebook-pagina of Twitter-account van Rorate. Daar delen we de meest inter­es­sante nieuwt­jes van diverse Ned­er­landse, Vlaamse nieuws­bron­nen. Van de berichten die nog op deze site ver­schi­j­nen kri­jgt u — indien u geabon­neerd bent — weke­lijks een elek­tro­n­is­che nieuws­brief, in de nacht van zater­dag op zondag. Bin­nen afzien­bare tijd zal deze pag­ina volledig wor­den herzien. 

Evangelisch-katholieke inter­ac­ties en hoop voor de toekomst

Deze week heb ik in mijn praatje bij Radio Maria Ned­er­land (elke don­derdag om 7.45 uur) aan­dacht willen best­e­den aan de vooruit­gang die er geboekt wordt in de samen­werk­ing tussen evan­ge­lis­che en katholieke chris­te­nen. Aan­lei­d­ing was het bek­end wor­den van de plan­nen voor de trans­for­matie van de vroegere ‘Chrys­tal Cathe­dral’, in de Amerikaanse stad Orange, Cal­i­fornië, in een katholieke kathe­draal, reeds omge­doopt tot ‘Christ Cathe­dral. Velen ken­nen deze imposante glazen kerk nog van ‘The Hour of Power’, een tele­visiepro­gramma op de zondag­mor­gen — toen u eigen­lijk in de kerk had moeten zit­ten! -  van de Amerikaanse tele­visiedom­i­nee Robert Schuller. 

In Roomse han­den

Om een lang ver­haal kort te maken: het apos­to­laat van Schuller is fail­liet gegaan en de Chrys­tal Cathe­dral moest verkocht wor­den. Er waren twee gegadig­den: de uni­ver­siteit van Orange die er een aula van zou kun­nen maken, en het katholieke bis­dom Orange, dat met een te kleine kathe­draal op zoek was naar iets nieuws. Omdat het om een fail­lisse­ment ging moest boven­dien de rechter er aan te pas komen. Uitein­delijk ging de ‘cathe­dral’, die in protes­tantse han­den natu­urlijk in feite hele­maal geen ‘cathe­dral’ was, in katholieke han­den over. De nor­maal nog wel eens fel anti-katholieke ‘evan­gel­i­cals’ kon­den er mee instem­men dat het com­plex, want het gaat in feite om een ter­rein met meerder gebouwen,  in ‘Roomse’ han­den viel, ook al bood de lokale uni­ver­siteit meer geld. Zo zou het gebouw dan toch voor Gods eer gebruikt bli­jven wor­den, ook al was het op een katholieke manier. De rechter kon blijk­baar ook met de over­dracht aan het bis­dom instem­men. En het bis­dom was erg blij want nieuw­bouw zou veel meer geld gekost hebben. U moet zich daar­bij voorstellen dat er in de parochie van de kathe­draal elk week­end zo’n 12.000 mensen naar de mis komen, ver­spreid over elf mis­sen! Daar kun­nen we hier in de lage lan­den nog wat van leren! 

Nu was het interieur van het glazen gebouw gecen­treerd rond de preek­stoel en een van de groot­ste orgels ter wereld, waar de kerk­gangers in com­fort­a­bele fau­teuils naar kon­den kijken en luis­teren. Voor de katholieke ere­di­enst, waar alles draait om wat er op het altaar gebeurt, moest de indel­ing dus grondig herzien wor­den. Onder lei­d­ing van een gerenom­meerde archi­tect Scott John­son werd een plan gemaakt, dat nu vri­jgegeven is en via het inter­net te bek­ijken is: een indruk­wekkend staaltje mod­erne bin­nen­huis­ar­chi­tec­tuur, vol­strekt litur­gisch ver­ant­wo­ord, dat de moeite van het bek­ijken mijns inziens meer dan waard is. En dom­i­nee Robert Schuller volgt met belang­stelling en instem­ming de ontwik­kelin­gen. Zijn evan­ge­lis­che gemeente heeft bin­nen de deal elders een passend onder­dak gevon­den. 

Tony Palmer

Een ander opzien­barend stukje evangelisch-katholieke samen­werk­ing van dit jaar is in gang gezet door  de evangelisch-episcopaalse biss­chop (ja, die bestaan blijk­baar ook) Tony Palmer. Tony en zijn Ital­i­aanse vrouw zijn per­soon­lijke vrien­den gewor­den van Jorge Bergoglio, toen deze aarts­biss­chop van Buenos Aires was. Jorge werkt nu in Rome en gaat in het wit gek­leed en onder een andere naam: die van paus Fran­cis­cus. Begin dit jaar bezocht Tony de Argen­ti­jnse paus en maakte hij met zijn smart­phone een film­pje met een korte pauselijke bood­schap, geïm­pro­viseerd zoals vaak, gericht tot een enkele weken later door Tony te bezoeken con­fer­en­tie van ‘charis­ma­tis­che evan­gel­i­calen’ in de Verenigde Staten. Daar waagde hij de ‘protes­tanten’ te vra­gen te ‘stop­pen met pro­test­eren’, want in 1999 is er immers een gemeen­schap­pelijke verk­lar­ing ondertek­end door luther­a­nen en katholieken, over de genadeleer die hen sinds de refor­matie verdeelde. Men is het eens en er is geen reden meer om te ‘pro­test­eren’, zo klonk het in de zaal waar zo’n duizend lei­ders van evan­ge­lis­che kerken bijeen waren. In juni van dit jaar bezocht een del­e­gatie van de evan­ge­lis­che Amerika­nen het Vat­i­caan en de relatie was ges­meed: de gesprekken kon­den verder hun ver­volg kri­j­gen. Deze zomer in juli kwam biss­chop Tony Palmer om het leven bij een motoron­geluk in Groot-Britannië. Wat een schok! Maar daarna komt de gedachte: ‘Mis­sion accom­plished’. En ook:  “Uit­stek­end, goede en trouwe dien­aar. Kom delen in de vreugde van je Heer.” (Mt. 25,24). Tony heeft de evan­ge­lis­che wereld in con­tact gebracht met de paus! Zijn missie is blijk­baar vol­bracht: hij mag de rest van het ver­haal vanuit de hemel vol­gen. 

Evan­ge­lisch katholi­cisme

En zo zijn er meer hoopvolle teke­nen van samen­werk­ing en ‘wed­erz­i­jdse bevrucht­ing’ van chris­te­nen uit de evan­ge­lis­che tra­di­tie en ons katholieken, die soms wel iets van dat frisse van de ‘evan­gel­i­cals’ kun­nen gebruiken. Zo goed als de evan­ge­lis­che chris­te­nen veel kun­nen leren van de tra­di­tie van de Kerk die Jezus ooit zelf begonnen is. Wie had twintig jaar gele­den kun­nen denken dat we in Ned­er­land nu al jaren achtereen de samen­werk­ing kun­nen gadeslaan tussen de RKK-zendtijd en de EO bij het grote Passion-gebeuren, elk jaar in de aan­loop naar Pasen. En om af te sluiten wijs ik nog graag op een boek dat helaas nog niet in het Ned­er­land is ver­sch­enen is, maar  — denk ik — van grote beteke­nis is voor onze tijd: ‘Evan­gel­i­cal Catholi­cism: Deep Reform in the 21st-Century Church’, van de Amerikaanse biograaf van Johannes Paulus II, George Weigel. In dat boek geeft hij zijn visie op de Kerk van de 21-ste eeuw die ik graag nog kort met u deel. Het komt er vol­gens Weigel op neer dat we niet terug moeten willen naar het katholi­cisme van de contra-reformatie van de zestiende eeuw tot aan het Tweede Vat­i­caanse Con­cilie, maar dat met dat con­cilie en met te imple­men­tatie ervan door Johannes Paulus II en Bene­dic­tus XVI een tijd­perk is aange­bro­ken van een Kerk die het evan­gelie in het cen­trum plaatst en op de evan­ge­lisatie gericht is, met name die in het Westen dat geken­merkt wordt door geestelijke onver­schil­ligheid en soms agressieve sec­u­lar­isatie. “Het ‘evan­ge­lis­che katholi­cisme’ verkondigt het evan­gelie van Jezus Chris­tus als de waarheid aan onze wereld. Het vormt ook discipe­len van Jezus die getu­igen van geloof, hoop en liefde, door de kwaliteit van hun leven en de edel­moedigheid van hun aspi­raties. Zo kan er in de 21ste eeuw een nieuwe cul­tuur ontstaan die alle man­nen en vrouwen van goede wil een diep humaan alter­natief bieden voor het ver­stikkende ego­cen­trisme van de post­moder­niteit.” 

Er is dus reden tot hoop, ook in onze streken, ook al lijkt het Amerikaanse katholi­cisme al wat verder te zijn in het te boven komen van het rel­a­tivisme en sub­jec­tivisme dat in onze streken nog heerst, ook bin­nen de Kerk. Een werke­lijk evan­ge­lisch geïn­spireerd en tegelijk ten volle katholieke geloofs­belev­ing — die twee kun­nen in feite niet met elkaar stri­j­den — gaat zeker bij ons ook uitkomst bieden. 

Vin­cent Kemme

Links:

 

 

 

 

 
 

 

Rorate Zoeken  

Rorate Nieuws­brief


Ont­vang HTML?