Dagelijks nieuws van Rorate op Face­book en Twit­ter

Voor het dagelijkse nieuws vanuit katholiek per­spec­tief gaat u vanaf nu naar de Facebook-pagina of Twitter-account van Rorate. Daar delen we de meest inter­es­sante nieuwt­jes van diverse Ned­er­landse, Vlaamse nieuws­bron­nen. Van de berichten die nog op deze site ver­schi­j­nen kri­jgt u — indien u geabon­neerd bent — weke­lijks een elek­tro­n­is­che nieuws­brief, in de nacht van zater­dag op zondag. Bin­nen afzien­bare tijd zal deze pag­ina volledig wor­den herzien. 

De Kerk haar bewogen­heid om voor zieken te zor­gen, zon­der te doden

 

Vorige week en nog van­daag heeft paus Fran­cis­cus zich bij twee gele­gen­heden in het bij­zon­der uit­ge­spro­ken over zieken en mensen in de samen­lev­ing die naar de zieken omk­ijken. De eerste gele­gen­heid was een toe­spraak tot de Ital­i­aanse katholieke art­sen­v­erenig­ing, de tweede was bij een audiën­tie van deel­ne­mers aan een Vat­i­caans con­gres over autisme. Twee uit­gelezen kansen om de grote bewogen­heid van de Kerk voor de zieke mede­mens, in navol­ging van haar stichter, te beleven. En onze tijd geeft aan­lei­d­ing tot bezorgdheid over hoe we met zieken, met de zwak­sten onder ons omgaan. De samen­lev­ing getu­igt steeds meer van vor­men van medeli­j­den die er in feite een ver­draai­ing van zijn: door te doden in plaats van te ver­zor­gen. 

Zorg dra­gen

In zijn toe­spraak tot de Ital­i­aanse art­sen vraagt de paus zich af of de toegenomen  ‘mogelijkhe­den voor lichamelijke genez­ing’ niet gepaard gaan met een afname van ‘de mogelijkheid om ‘zorg te dra­gen’ voor de per­soon, vooral wan­neer deze ziek, zwak en hulpeloos is’. De oorzaak ligt in het feit dat we soms ‘afs­tand hebben genomen van de ethis­che wor­tels van de medis­che en weten­schap­pelijke dis­ci­plines.’ Katholieke art­sen dienen hun beroep te beleven ‘als een menselijke en spir­ituele missie, als een echte leke­na­pos­to­laat. Dat apos­to­laat situeert zich in de zend­ing van de Kerk in de wereld, waar zij deel­neemt aan het debat dat betrekking heeft op het menselijk leven, haar voorstellen doet op basis van het Evan­gelie. 

Kwaliteit van leven

De paus sig­naleert dat de kwaliteit van het leven vaak in de eerste plaats gere­la­teerd wordt aan economis­che mid­de­len, ‘welz­ijn’, aan de schoonheid en het plezier van het fysieke, waar­bij andere diepere dimen­sies van het bestaan — inter­per­soon­lijke, spir­ituele en religieuze — wor­den ver­geten. Vol­gens de paus heeft het menselijk leven altijd ‘kwaliteit’ en is het altijd ‘heilig’. Katholieke art­sen geven daar uit­ing aan, in de eerste plaats door hun  pro­fes­sion­aliteit. Het menselijk leven moet wor­den bemind, verdedigd en ver­zorgd. Die pro­fes­sion­aliteit, ver­rijkt met de geest van het geloof, is een reden te meer om te werken met allen, ook van andere gods­di­en­sten of lev­ensover­tuigin­gen, die de waardigheid van de menselijke per­soon erken­nen als cri­terium voor hun activiteiten. De eed van Hip­pocrates maakt art­sen tot dien­aren van het leven, maar het Evan­gelie duwt hen verder: om altijd en tegen elke prijs van het leven te behouden het te houden, wat er ook gebeurt, vooral als het behoefte heeft aan spe­ciale zorg en aan­dacht. Katholieke art­sen wor­den aange­spo­ord om met ned­erigheid en vertrouwen de leer van het leergezag van de Kerk op het gebied van medis­che ethiek na te streven.

Valse com­passie 

De paus klaagt een ‘dom­i­nant denken’ aan dat een ‘valse com­passie’ sug­gereert en van mening is dat het nut­tig is om bij vrouwen abor­tus te bevorderen, of dat het een daad van waardigheid is om euthanasie te ple­gen, of een weten­schap­pelijke door­braak om een kind te ‘pro­duc­eren’ en het te beschouwen als een recht in plaats van het als een geschenk te ver­welkomen. Of om mensen­levens als proe­fkonijn te gebruiken om anderen te red­den. De com­passie van het Evan­gelie is vol­gens de paus een andere: een com­passie die begeleidt in tij­den van nood, dat wil zeggen, de com­passie van de barmhar­tige Samar­i­taan, die ‘ziet’, ‘medeli­j­den heeft, die toe­nader­ing zoekt en con­crete hulp biedt (cf. Lc 10:33). Hij nodigt de katholieke art­sen dan ook uit om als ‘Barmhar­tige Samar­i­ta­nen‘ te zor­gen, spe­ci­aal voor oud­eren, zieken en gehand­i­capten. 

Gewetens­bezwaren

Ook nodigt de paus de art­sen uit in hun trouw aan het evan­gelie en hun respect voor het leven keuzes te maken die moedig zijn, ook als ze tegen de stroom in gaan als het gaat om gewetens­bezwaren. Het spe­len met het leven is een zonde tegen de Schep­per: tegen God de Schep­per, die de din­gen geschapen heeft. Abor­tus is geen religieus, of filosofisch prob­leem maar een weten­schap­pelijk want het gaat om menselijk leven en het is niet geoor­loofd om een mensen­leven te beëindi­gen om een prob­leem op te lossen. Het­zelfde geldt voor euthanasie. De paus wijst op de zovele oude mensen in een weg­w­er­p­cul­tuur en de ‘ver­bor­gen euthanasie’. 

Autisme

In een spe­ci­aal con­gres over autisme drong de paus vooral aan op accep­tatie, ont­moet­ing en sol­i­dariteit door con­crete hulp, het ver­mi­j­den van iso­latie en het stigma voor mensen met autisme­spec­trum­stoor­nissen en hun fam­i­lies. Oud­ers, grootoud­ers, vrien­den, ther­a­peuten, opvoed­ers en pas­torale werk­ers kun­nen deze gezin­nen helpen het gevoel te –boven te komen van ongeschik­theid, nut­teloosheid en frus­tratie. Daarom dankt de paus de gezin­nen, parochiële groepen, verenigin­gen, voor het werk dat zij elke dag voor deze mensen doen en drukt hij zijn per­soon­lijke dank uit en die van de gehele Kerk. De paus moedigt ook aca­d­e­mici en onder­zoek­ers aan om ther­a­pieën en ste­un­mid­de­len te ont­dekken om te helpen en te genezen en bove­nal  het ontstaan van deze con­di­ties te voorkomen. Echter niet zon­der aan­dacht te hebben voor de rechten van de patiënt, hun noden en hun mogelijkhe­den, en altijd de waardigheid van iedere per­soon veilig stel­lend. 

Mede­do­gen

De Kerk toont zich een bezorgde moeder voor haar kinderen, vooral de zieken onder hen. Ze toont zich een moeder met mede­do­gen, in de juiste, werke­lijk menselijke en tegelijk evan­ge­lis­che zin van het woord. Alleen valse voorstellin­gen van dat mede­do­gen kun­nen mensen er toe doen besluiten ook actieve lev­ens­beëindig­ing als daad van barmhar­tigheid op te vat­ten.  

Vin­cent Kemme

 

 

 

 
 

 

Rorate Zoeken  

Rorate Nieuws­brief


Ont­vang HTML?