Dagelijks nieuws van Rorate op Face­book en Twit­ter

Voor het dagelijkse nieuws vanuit katholiek per­spec­tief gaat u vanaf nu naar de Facebook-pagina of Twitter-account van Rorate. Daar delen we de meest inter­es­sante nieuwt­jes van diverse Ned­er­landse, Vlaamse nieuws­bron­nen. Van de berichten die nog op deze site ver­schi­j­nen kri­jgt u — indien u geabon­neerd bent — weke­lijks een elek­tro­n­is­che nieuws­brief, in de nacht van zater­dag op zondag. Bin­nen afzien­bare tijd zal deze pag­ina volledig wor­den herzien. 

Aan­dacht voor de oud­eren in de vorm van pal­li­atieve zorg

Bij­zon­dere aan­dacht de afgelopen week in de katholieke kerk voor de oud­eren onder ons. Al tij­dens de woens­dag audiën­tie sprak paus Fran­cis­cus over deze steeds groter wor­dende groep mede­burg­ers in onze samen­lev­ing en miss­chien behoort u er zelf al toe. Aan het einde van de week ver­gaderde in Rome de Pauselijke Acad­e­mie voor het Leven rond het thema ‘Oud­eren bij­s­tand en pal­li­atieve Zorg’. Dit door de H. Johannes Paulus II in 1995 opgerichte weten­schap­pelijke insti­tuut bin­nen het Vat­i­caan dat de grote ethis­che vra­gen rond het leven mul­ti­dis­ci­plinair en inter­con­ti­nen­taal bestudeert, hield in Rome zijn jaar­lijkse Algemene Ver­gader­ing en bood een ‘work­shop’ van één dag aan over dit onder­w­erp. Vooraf­gaand aan de ‘werk­groep’ sprak de paus de vol­gende woor­den. 

Pal­li­atieve zorg is een uit­drukking van een werke­lijk menselijke houd­ing van zorg dra­gen voor elkaar, in het bij­zon­der voor hen die lij­den. Het getu­igt ervan dat de menselijke per­soon altijd kost­baar is, zelfs wan­neer hij getek­end is door leeftijd en ziekte. De menselijke per­soon is in feite — in welke omstandigheid ook, een goed in en van zichzelf en voor anderen, en bemind door God. Om die reden voe­len wij, wan­neer het leven erg kwets­baar wordt en het einde van het aardse bestaan nadert, de ver­ant­wo­ordelijkheid om de per­soon zo goed mogelijk bij te staan en te begelei­den.     

 

Gebod en waarschuwing

Het bij­belse gebod dat van ons vraagt onze oud­ers te eren, ruim opgevat, herin­nert ons aan de eer die wij beto­nen aan de oud­ere mensen. God verbindt een dubbele belofte aan dit gebod: “dat u lang zal leven” (Ex. 20,12) en, de andere, “dat u voor­spoed zou leven” (Deut. 5,16). Trouw aan het vierde gebod verzek­ert ons niet alleen van de gaven van de aarde, maar in het bij­zon­der van de mogelijkheid ervan te geni­eten. In feite is de wijsheid die ons de waarde van de oud­ere per­soon doet onderken­nen dezelfde wijsheid die ons toe­laat de tal­rijke gaven te waarderen die wij elke dag ont­van­gen uit de voorzienende hand van de Vader, en gelukkig te zijn. Het voorschrift open­baart ons de fun­da­mentele ped­a­gogis­che relatie tussen oud­ers en kinderen, tussen de oud­eren en de jon­geren, met betrekking tot het behoud en de over­dracht van het onder­richt van religie en wijsheid voor de vol­gende gen­er­aties. Dit onder­richt eren en zij die het doorgeven is  de bron van leven en zegen­ing. Daartegen­over heeft de bij­bel een ern­stige waarschuwing voor diege­nen die hun ouder ver­waar­lozen of mis­han­de­len (cf. Ex 21,17; Lev. 20,9). Het­zelfde oordeel is van toepass­ing wan­neer oud­ers, wan­neer zij oud en min­der nut­tig wor­den, gemar­gin­aliseerd wor­den en zelfs ver­laten. En daar­van zijn zoveel voorde­len!

Het Woord van God is altijd lev­end en we zien goed hoe het gebod bewi­jst actueel te zijn voor de heden­daagse samen­lev­ing, waar de log­ica van bruik­baarheid voor­rang kri­jgt op die van sol­i­dariteit en dankbaarheid, zelfs bin­nen fam­i­lies. Laten we dan met een gewil­lig hart het Woord van God horen dat tot ons komt door de gebo­den die — laten we ons dat altijd herin­neren — geen ban­den zijn die ons gevan­gen nemen, maar woor­den van leven.   

 

Extreem respect

“Eren” kan van­daag wellicht ver­taald wor­den als de plicht om een extreem respect te hebben om zorg te dra­gen voor diege­nen die van­wege hun lichamelijke en sociale toe­s­tand achterge­laten zouden kun­nen wor­den om te ster­ven of “geholpen te ster­ven.” Elke geneeskunst heeft een spe­ciale ril bin­nen de samen­lev­ing als ene getu­ige­nis van de eer die wij ver­plicht zijn aan oud­ere mensen en aan elk menselijk wezen. Noch het medisch evi­den­tie en effi­ciën­tie noch de regel­gev­ing in de sys­te­men van gezond­hei­d­szorg en economisch profijt kun­nen de enige cri­te­ria zijn die het han­de­len van dok­toren kun­nen bepalen. Een Staat kan niet denken in ter­men van winst maken met geneeskunde. In tegen­deel: er is geen plicht zo belan­grijk voor de samen­lev­ing als de bescherming van de menselijke per­soon.     

Bij uw werkza­amhe­den, dezer dagen, onder­zoekt u nieuwe ter­reinen voor de toepass­ing van pal­li­atieve zorg. Eerst betrof dit een kost­bare begelei­d­ing van kanker­patiën­ten, maar nu zijn er veel ver­schil­lende ziek­ten, vaak gere­la­teerd aan hoge leeftijd en geken­merkt door een chro­nis­che en gelei­delijke achteruit­gang, die gebruik kun­nen maken van deze vorm van hulp. De oud­eren hebben in de eerste plaats de zorg van fam­i­liele­den nodig, wiens affec­tie niet ver­van­gen kan wor­den door meer effi­ciënte struc­turen of meer com­pe­tente en liefde­volle werk­ers in de gezond­hei­d­szorg. Waneer die niet vol­doet, of in het geval van vergevorderde of ter­mi­nale ziekte, kan de oud­ere geholpen wor­den door werke­lijk menselijke hulp en passende antwo­or­den op hun noden ont­van­gen dank zij pal­li­atieve zorg die op zo’n manier wordt aan­bo­den dat het de zorg die door fam­i­liele­den wordt aange­bo­den aan­vult en onder­s­te­unt. Pal­li­atieve zorg heeft als doel het lij­den te ver­lichten in de laat­ste sta­dia van de ziekte en tegelijk­er­tijd de patiënt te verzek­eren van ade­quate menselijke begelei­d­ing (cf. Evan­gelium Vitae, 65). Het betreft de belan­grijke steun voor de oud­ere die, om rede­nen van zijn leeftijd, vaal min­der aan­dacht kri­jgt van de curatieve geneeskunde en vaak ver­laten wor­den. Ver­laten­heid is de meest ern­stige “ziekte” van de oud­eren en ook het groot­ste onrecht dat zij kun­nen lij­den: zij die ons hielpen op te groeien mogen niet ver­laten wor­den wan­neer zij onze hulp nodig hebben, onze liefde en onze teder­heid.      

 

Waarde­vol

Om die reden ver­welkom ik uw weten­schap­pelijke en cul­turele inspan­nin­gen om te verzek­eren dat pal­li­atieve zorg allen kan bereiken die het nodig hebben. Ik moedig beroeps­beoe­fenaren en stu­den­ten aan zich te spe­cialis­eren in dit type van hulpver­len­ing dat niet min­der waarde­vol is omdat het “geen lev­ens redt”. Pal­li­atieve zorg onderkent iets dat even belan­grijk is: de onderken­ning van de waarde van de per­soon. Ik dring er bij allen  die op om het even welke titel betrokken zijn bij het veld van pal­li­atieve zorg op aan, om de plicht van het behoud van de geest van dien­st­baarheid in zijn vol­heid te beoe­fe­nen en zich in herin­ner­ing te bren­gen dat elke medis­che ken­nis ware weten­schap is, in haar meest edele beteke­nis, enkel indien het haar plaats vindt als een hulp met het oog op het goede voor de mens, een goed dat nooit bereikt wordt door “tegen” het leven en de waardigheid in te gaan.  

Het is deze capaciteit tot dien­stver­len­ing aan het leven en de waardigheid van de zieken, zelfs als zij oud zijn, de de maat is van de ware vooruit­gang in de geneeskunde en in de gehele samen­lev­ing. Ik her­haal de oproep van de heilige Johannes Paulus II: “Respecteer, bescherm, bemin n dien het leven, elk menselijk leven!” (Evan­gelium Vitae 5). 

Het is mijn wens dat u uw stud­ies en onder­zoekin­gen voortzet, dat het werk van de bevorder­ing en verdedig­ing van het leven steeds doel­tr­e­f­fender en vrucht­baarder zouden mogen zijn. Moge de Maagd en Moeder, de Moeder van het leven, u bijs­taan en moge mijn zegen uw begelei­den. Alstublieft, vergeet u niet voor mij te bid­den. Dank u!”   

 

 

 
 

 

Rorate Zoeken  

Rorate Nieuws­brief


Ont­vang HTML?